زیارت زنده ها در اسلام

زیارت اهل ایمان ، به قدرى در سازندگى فردى و اجتماعى انسان مؤثّر است که در برخى از روایات ، همسنگ زیارت خداوند متعال و یا زیارت پیامبر خدا صلى الله علیه و آله شمرده شده است . بنا به روایتى ، پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرموده است :

مَن زارَ أخاهُ المُؤمِنَ إِلى مَنزِلِهِ لا حاجَةً مِنهُ إلیهِ کُتِبَ مِن زُوّارِ اللّهِ ، وَ کانَ حَقیقا عَلَى اللّهِ أَنْ یُکْرِمَ زائِرَهُ[1] . هر که نه به قصد نیازخواهى ، بلکه به نیّت دیدن برادر مؤمن خود به خانه او برود ، از دیدارکنندگانِ خدا شمرده مى شود و بر خداست که دیدار کننده خود را گرامى بدارد .

و در حدیثى دیگرى از ایشان ، آمده است :

مَن زارَ أَخاهُ فى بَیتِهِ قالَ اللّهُ عز و جل لَهُ : أنتَ ضَیفِى و زائِرى ، عَلىَّ قِراکَ وَ قَد أوجَبْتُ لَکَ الجَنَّةَ بِحُبِّکَ إیّاهُ[2] . هر که براى دیدن برادر خود به خانه اش برود ، خداوند عزّوجلّ به او مى فرماید : «تو میهمان و زائر من هستى . پذیرایى از تو ، برعهده من است و من ، به پاداش محبّت تو نسبت به او ، بهشت را بر تو واجب کردم» .

و در روایت دیگرى از پیامبر صلى الله علیه و آله ، مى خوانیم :

مَن زارَ عالِما فَکَأَنَّما زارَنى[3] . هر که دانشمندى را دیدار کند ، گویى مرا زیارت کرده است .

گفتنى است که در مورد خویشاوندان ، افزون بر زیارت ، نیکى کردن و بذل مال نیز مورد تأکید قرار گرفته است[4] .


[1] - الرسائل ، شهید ثانى ، ص ۳۳۱ ؛ بحارالأنوار ، ج ۷۷ ، ص ۱۹۲

[2] - الکافى ، ج ۲ ، ص ۱۷۷ ، ح ۶

[3] - الفردوس ، ج ۵ ، ص ۴۸۵ ، ح ۸۸۲۹

[4] - ر . ک : میزان الحکمة ، ج ۴ ، ص ۲۰۱۳ ، باب ۱۸۲ «الرّحم ؛ خویشاوندى»

/ 0 نظر / 8 بازدید