امر به معروف و نهی از منکر

فَلَوْ لاَ کَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِکُمْ أُولُوا بَقِیَّةٍ یَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ قَلِیلاً مِمَّنْ أَنْجَیْنَا مِنْهُمْ وَ اتَّبَعَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِیهِ وَ کَانُوا مُجْرِمِینَ‌ (116)

چرا در قرون (و اقوام) قبل از شما، دانشمندان صاحب قدرتی نبودند که از فساد در زمین جلوگیری کنند؟! مگر اندکی از آنها، که نجاتشان دادیم! و آنان که ستم می‌کردند، از تنعّم و کامجوئی پیروی کردند؛ و گناهکار بودند (و نابود شدند)!

﴿هود، 116

در این  آیه یک اصل اساسى اجتماعى که ضامن نجات جامعه ها از تباهى است مطرح شده است ، و آن اینکه در هر جامعه اى تا زمانى که گروهى از اندیشمندان متعهد و مسئول وجود دارد که در برابر مفاسد ساکت نمى نشینند، و به مبارزه بر مى خیزند، و رهبرى فکرى و مکتبى مردم را در اختیار دارند این جامعه به تباهى و نابودى کشیده نمى شود.

اما آن زمان که بى تفاوتى و سکوت در تمام سطوح حکم فرما شد و جامعه در برابر عوامل فساد بى دفاع ماند، فساد و به دنبال آن نابودى حتمى است .

چه اینکه در هر جامعه اى معمولا ظلم و فسادى وجود دارد، اما مهم این است که مردم احساس کنند که ظلم و فسادى هست و در طریق اصلاح باشند و با چنین احساس و گام برداشتن در راه اصلاح ، خداوند به آنان مهلت مى دهد و قانون آفرینش براى آنها حق حیات قائل است .

اما همین که این احساس از میان رفت و جامعه بى تفاوت شد و فساد و ظلم به سرعت همه جا را گرفت آنگاه است که دیگر در سنت آفرینش حق حیاتى براى آنها وجود ندارد این واقعیت را با یک مثال روشن مى توان بیان کرد:

در بدن انسان ، نیروى مدافع مجهزى است به نام ((گلبولهاى سفید خون )) که هر میکروب خارجى از طریق هوا، آب و غذا و خراشهاى پوست به داخل بدن هجوم کند این سربازان جانباز در برابر آنها ایستادگى کرده و نابودشان مى کنند و یا حداقل جلو توسعه و رشد آنها را مى گیرند.

بدیهى است اگر یک روز این نیروى بزرگ دفاعى که از ملیونها سرباز تشکیل مى شود دست به اعتصاب بزند و بدن بى دفاع بماند چنان میدان تاخت و تاز میکربهاى مضر، مى شود که به سرعت انواع بیماریها به او هجوم مى آورند.

/ 0 نظر / 24 بازدید