در آیین سخنوری    

امام فخر رازی در حد بلاغت گفت : بلاغت آن است که آدمی کنه آن چه در دل دارد ، به لفظ بیان کند بدان شرط که از خلاصه گویی که به معنی زیان رساند و بسیار گویی که دلتنگی آرد ، نیز دوری کند .

فیلسوفی گفت : هم چنان که ظرف نشکسته را از بشکسته ، به صدا یش شناسند حال آدمی را نیز از گفتار وی می توان شناخت .

گفته اند بلیغ کسی است که سخن را در خور دلخواه خود تواند گوید و جامه لفظ در خور معنی تواند دوزد . اما سخن بلیغ آن است که واژه هایش وزین و معنایش تازه بود .

از اعرابی پرسیدند : بلیغ کیست ؟ گفت : آن کس که از همه کوتاهتر سخن گوید و بیش تر از دیگران حاضر جواب بود .