شکل های مختلف خدمتگزاری

خدمت به اهل ایمان با شکل های گوناگونش پسندیده و نیکوست. روایات بسیاری در بیان ارزندگی شکل های مختلف خدمتگزاری به اهل ایمان وارد شده است. یاری رساندن در برابر ستمگر، کمک در حل مشکلات، اطعام، اسکان، نوشاندن، پوشاندن، تزویج و ... همه از شکل های سفارش شده ی خدمت هستند که عناوین مستقلی در مجموعه های روایی به آنها اختصاص یافته است. امام صادق (ع) در ستایش شکل های گوناگون خدمت به اهل ایمان و تکریم ایشان به برخی موارد اشاره و به مفضل فرمود: « ان المومن لیتحف اخاه التحفه ، قلت: و ای شیء التحفه ؟ قال و من مجلس و متکا و طعام و کسوه و سلام فتطاول الجنه مکافاه له و یوحی الله عزوجل الیها: انی قد حرمت طعامک علی اهل الدنیا الا علی نبی او وصی نبی فاذا کان یوم القیامه اوحی الله عزوجل الیها ان کافئی اولیائی بتحفهم فیخرج منها و صفاء و صائف معهم اطباق مغطاه بمنادیل من لولو فاذا نظروا الی جهنم و هولها و الی الجنه و ما فیها طارت عقولهم و امتنعوا ان یاکلوا فینادی مناد من تحت العرش : ان الله عزوجل قد حرم جهنم علی من اکل من طعام جنته فیمد القوم ایدیهم فیاکلون » اصول کافی

همانا مومن به برادرش تحفه می دهد. گفتم : تحفه چیست؟ فرمود: مانند جای نشستن متکا، خوراک، پوشاک، سلام، سپس بهشت برای پاداش او گردن کشد و خدای عزوجل به بهشت وحی فرماید که من طعام تو را بر اهل دنیا حرام ساختم مگر بر پیغمبر و چون روز قیامت شود خدای عزوجل به بهشت وحی کند که دوستانم را در برابر تحفه هایشان پاداش ده، پس غلمان و حوریانی بیرون آیند که طبق هایی که از مروارید سرپوش دارد همراه داشته باشند چون آنها به دوزخ و هراسش نگرند و بهشت را با آنچه در آن است مشاهده کنند عقلشان بپرد و نتوانند از آن طبق ها بخورند سپس یک جارچی از عرش فریاد کند که همانا خدای عزوجل دوزخ را حرام کرده بر کسی که از حکام بهشتش خوردن گاه ایشان دست دراز کنند و بخورند ( تا از هراس دوزخ ایمن شوند.)

اسکان و منزل دادن به اهل ایمان چنان که گفته شد ازموارد خدمت است که در روایات به آن تصریح شده است. سزاوار است که اهل ایمان در فراهم کردن سرپناه برای مومنان بی سرپناه بکوشند و اگربر اسکان مومن توانایی دارند دریغ نکنند.

این رسم برادری نیست که فرد و خانواده اش روزگار را در سرپناهی امن با آسودگی خاطر سپری کنند و برادر مومنشان آواره کوچه ها بوده و در رنج ومشقت به سر برد.

امام صادق (ع) می فرماید: « من کان له دار و احتاج مومن الی سکناها فمنعه ایاها قال الله عزوجل ملائکتی عبدی بخل علی عبدی بسکنی و عزتی لا یسکن جنانی ابدا» بحار الانوار

هرکس خانه ای دارد در حالی که مومنی به اقامت در آن نیازمند است و او مومن را از اقامت منع می کند. خدای عزوجل می گوید: فرشتگان من بنده ام از اقامت دنیایی بنده ام (آن مومن) بخل ورزید به عزتم سوگند هرگز در بهشت هایم ساکن نشوند.»